КулЛиб - Классная библиотека! Скачать книги бесплатно
Всего книг - 715631 томов
Объем библиотеки - 1421 Гб.
Всего авторов - 275298
Пользователей - 125255

Последние комментарии

Новое на форуме

Новое в блогах

Впечатления

DXBCKT про Дорин: Авиатор: Назад в СССР 2 (Альтернативная история)

Часть вторая продолжает «уже полюбившийся сериал» в части жизнеописания будней курсанта авиационного училища … Вдумчивого читателя (или слушателя так будет вернее в моем конкретном случае) ждут очередные «залеты бойцов», конфликты в казармах и «описание дубовости» комсостава...

Сам же ГГ (несмотря на весь свой опыт) по прежнему переодически лажает (тупит и буксует) и попадается в примитивнейшие ловушки. И хотя совершенно обратный

  подробнее ...

Рейтинг: +1 ( 1 за, 0 против).
DXBCKT про Дорин: Авиатор: назад в СССР (Альтернативная история)

Как ни странно, но похоже я открыл (для себя) новый подвид жанра попаданцы... Обычно их все (до этого) можно было сразу (если очень грубо) разделить на «динамично-прогрессорские» (всезнайка-герой-мессия мигом меняющий «привычный ход» истории) и «бытовые-корректирующие» (где ГГ пытается исправить лишь свою личную жизнь, а на все остальное ему в общем-то пофиг)).

И там и там (конечно) возможны отступления, однако в целом (для обоих

  подробнее ...

Рейтинг: +1 ( 1 за, 0 против).
renanim про Еслер: Дыхание севера (СИ) (Фэнтези: прочее)

хорошая серия. жду продолжения.

Рейтинг: 0 ( 0 за, 0 против).
Garry99 про Мальцев: Повелитель пространства. Том 1 (СИ) (Попаданцы)

Супер мега рояль вначале все портит.

Рейтинг: +1 ( 1 за, 0 против).
Lena Stol про Иванов: Сын леса (СИ) (Фэнтези: прочее)

"Читала" с пятого на десятое, много пропускала.

Рейтинг: 0 ( 0 за, 0 против).

Казка пра Пятра-разбойніка [Уладзімір Сямёнавіч Караткевіч] (fb2) читать постранично


 [Настройки текста]  [Cбросить фильтры]

  • 1

Уладзімір Караткевіч Казка пра Пятра-разбойніка


Валэндаецца па зямлi пракляты Пётр-разбойнiк. Твар у яго чарнейшы за зямлю, не можа ён вачыма людзям у вочы глядзець.

Шмат часу хадзiў ён на жыр i людзей рэзаў. Пакуль паноў забiваў — усё яму даравалася, а калi ўзяўся за простых — напала на яго чорная хвароба: твар зрабiўся такiм, што сiтам не накрыеш, каўтун галаву пакрыў, абляпiлi цела скуллi, уцякаюць ад яго людзi, баючыся заразы.

Рэжа ён дзень i ноч без просыпу, ды сумлення нi ў якой крывi не затопiш. Забiвае ён дзядоў, немаўлят за ногi вешае, толькi пачаў адчуваць кожны раз, што лепш бы ў сябе нож уватхнуць, чымсьцi ў другога.

Iшоў ён аднойчы ўноч некуды i стаў на раскрыжаваннi шляхоў: страшна яму зрабiлася. Насупраць, над шляхам, працягнулася галiнаю сухое дрэва, а на iм пугач сядзiць i вогненнымi вачыма глядзiць.

I зразумеў Пётр-разбойнiк — няма яму даравання ад простых людзей, няма i не будзе нiколi.

— Скажы, зямля, — пытаецца Пётр-разбойнiк, — як мне ў цябе дараванне заслужыць?

Цяжка ўздыхнула зямля:

— Не, Пётр-разбойнiк, не будзе табе даравання. Толькi што… вунь ля разбуранага млына ляжаць на зямлi трохпудовыя жорны. Уздзень iх сабе на шыю i пакуль не сатрэш iх уласнаю шыяю на порах, пакуль не луснуць яны i не разваляцца на тваiх рамёнах — не быць табе дараванаму.

Цяжка ўздыхнуў Пётр-разбойнiк, нахiлiўся, ускiнуў на шыю жорны i пайшоў. I што ён толькi з той пары не рабiў: i зямлю розным бедакам араў, i лясы карчаваў, i памiраючых ратаваў, i гарады будаваў — нi крышачкi не сцёрлiся жорны. Няма даравання таму, хто кроў сялян пiў, вiсiць яна цяжарам вялiкiм на iм да сканчэння веку.

Зноў прывалокся Пётр-разбойнiк пад сухое дрэва, згубiўшы ўсялякую надзею на выратаванне. Плакаў там тыдзень — маўчыць зямля. Пустэча. Прайшлi гады, а наперадзе тая ж цемра. Няма даравання!

Толькi падняўся ён, аж раптам, бачыць, сядзiць нейкi чалавек i на магiлу мацеры плюе i зямлю родную лае.

— Гэ-эх, — зiтхнуў Пётр-разбойнiк, — ну й падла. Забiваў я шмат людзей, дык няўжо яшчэ за гэткую гнiду мне на душы граху пабольшыцца. Дай яму напрач сальнiк выпушчу, бо, дзякаваць чорту, нож заўсёды пры мне.

Падышоў ззаду да таго, хто на матчыну магiлу пляваў i зямлю родную лаяў, ды й пярэснуў яго навотлiў нажом. I толькi ён зрабiў гэта, як раптам палiў цёплы дождж i змыў з яго каўтун i балячкi.

Навальнiца пачалася, сiняй стралою блiскаўка палахнула, i за громам не пачуў Пётр-разбойнiк, як з гулам луснуў камень i жорны на яго рамёнах распалiся на дзве паловы i рассыпалiся ў порах.

I ўпаў тут Пётр-разбойнiк на зямлю i заплакаў, бо лепей за ўсё — не быць адшчапенцам мацеры-зямлi i калi трэба — пусцiць за яе ў ход нож. I плакаў Пётр-разбойнiк, а вакол пасля дажджу блiшчэлi лiсты i звонка падалi на зямлю празрыстыя кроплi, быццам уся зямля плакала ад шчасця разам з iм.


  • 1